Dierbaar Dagboek,

Morgen is het zover. Pakjesavond. De avond waar het uiteindelijk allemaal om draait. De afgelopen weken hebben mijn Pieten en ik alles zoveel mogelijk voorbereid zodat op 5 december alles goed zal verlopen. Het programma voor Pakjesavond is zorgvuldig voorbereid. Hoofdpiet heeft de taken verdeeld en een heel draaiboek gemaakt. Morgen gaan alle Pieten massaal de daken op en de straten in. We gaan aanbellen en kloppen, we gaan schoorstenen en kattenluiken door, we gaan buitelen en klauteren en klimmen. Al rollebollend brengen we de surprises en cadeautjes bij de kinderen.

Pakjesavond begint met lekker eten. Het maakt niet uit of er gezond of ongezond gegeten wordt, als het maar lekker is. Daarna afwassen. Natuurlijk niet met de vaatwasser, maar gewoon met de hand. Als iedereen helpt, de een afwassen, de ander afdrogen en weer een ander de vaat wegzetten, dan is dat zo gebeurt en het is o zo gezellig.
Daarna is het tijd om Sinterklaasliedjes te zingen. Wij zorgen dan dat op dat moment de surprises en cadeautjes gebracht worden. Dat is nog een hele planning en we rennen wat af morgenavond.

Zodra de surprises en cadeautjes er zijn begint iedereen de gedichten te lezen. Nu is ook het moment aangebroken om een beker warme chocolademelk te drinken. Lekker warm en als je durft, neem je er gewoon wat slagroom bij. Het is heel belangrijk om de gedichten goed te lezen. Het mooiste is het als de gedichten worden voorgelezen. Met luide stem, zodat ook ik en de Pieten het kunnen horen. Want als alle surprises en cadeautjes rondgebracht zijn gaan wij de stad nog een keer rond om te horen of alles wel op de juiste plaats bezorgd is. Dan luisteren we naar de gedichten en het zingen en elke keer als we horen dat een kind weer blij is met zijn of haar cadeau, wel, dan zijn wij ook blij.

Aan het eind van de avond mogen de oudere kinderen een glaasje Bisschopswijn drinken. Dat doe ik dan namelijk ook. Ik zit dan in mijn grote kamer en zie hoe de Pieten het hele Sinterklaashuis weer inpakken. Alles spulletjes van ons gaan weer in grote kratten en dozen en worden nog voor zonsopkomst naar de stoomboot gebracht.

Terwijl alle kinderen nog uitslapen varen wij al weer het zeegat uit. terug naar Spanje. Terug naar huis. Ik vond het fijn in Dordrecht en ik kom volgend jaar weer terug. En dan vertel ik weer hoe het allemaal gaat met Dordrecht, het Sinterklaashuis, de kinderen, de Pieten, de zwarte kat van het kleine huisje en Amerigo.

Tot volgend jaar,

Sinterklaas

Dierbaar Dagboek,

Gisteren reden we over de daken in de binnenstad. Toen we weer bijna bij het Sinterklaashuis waren en bijna alle lekkers rondgedeeld hadden, kwam Buitelpiet met grote angstige ogen naar me toe gerend.

“Sinterklaas, Sinterklaas,” riep Buitelpiet, “help!”

“Wat is er, Buitelpiet,” vroeg ik.

“Er loopt een zwarte kat over het dak. Een zwarte kat met geelgroene ogen en die kijkt me heel boos aan en nu ben ik bang.”

“Maar voor een zwarte kat hoef je toch niet bang te zijn?”

“Jawel, Sinterklaas, want een zwarte kat brengt ongeluk. Daar hoort altijd een heks bij.”

Soms zijn Pieten bijgelovig en ik kwam er nu achter dat Buitelpiet ook bijgelovig was. Ik vroeg hem waar hij de zwarte kat dan wel gezien had. Hij wees naar het dak van een klein huisje, vlak bij mijn Sinterklaashuis. Ik keek in het donker naar het dak, maar zag niets.

“Nou, Buitelpiet, ik weet niet hoeveel pepernoten jij gegeten hebt, maar ik zie geen zwarte kat. Ik zie daar op dat dak van dat kleine huisje helemaal niets.”

“Kijk dan goed, Sinterklaas,” zei Buitelpiet, “hij zit achter de schoorsteen.”

Ik keek nog een keer heel goed, maar zag nog niks. “Nou, Buitelpiet, ik zie echt niks hoor. Ik denk dat je het je maar inbeeldt. Heb je soms niet lang genoeg geslapen vandaag, dat je nu overal zwarte katten ziet die er niet zijn?”

Hoofdpiet kwam er bij. Met zijn drieën stonden we op het dak en keken naar de schoorsteen van het kleine huisje. Hoofdpiet tuurde zelfs en hield een hand boven het oog.

“Waarom houd jij je hand boven je ogen?” vroeg ik Hoofdpiet. “Nou,” zei deze, “dat heb ik in een indianenfilm gezien. Dan had je een heel stoere indiaan en die hield dan zijn hand ook zo boven de ogen en dan kon hij heel goed zien.”

“Hm. En wat zie je?”

“Ik zie een kleine zwarte kat in het donker. Het is logisch dat u de kat niet ziet, want uw ogen zijn natuurlijk al niet zo best, op uw leeftijd en de kat is net zo zwart als de nacht. Vandaar dat u hem niet ziet.”

“En is dit een gevaarlijke, behekste kat zoals Buitelpiet dat zegt?”

Hoofdpiet tuurde nog een keer. Toen sprong hij geruisloos op het dak van het kleine huisje. De kat kwam spinnend naar Hoofdpiet toe. Hij gaf hem kopjes en een likje tussen de wenkbrauwen. Hoofdpiet tilde het zwarte diertje op en bracht het naar mij en Buitelpiet.

“Kijk, het is de kat van het kleine huisje. Die is niet behekst, hoor Buitelpiet, dit is gewoon een heel lieve kat.”

De zwarte kat gaf mij en Buitelpiet allebei een kopje en luid spinnend liep hij weer naar zijn eigen huisje. Buitelpiet zuchtte eens diep en zei: “Sinterklaas, ik ben weer helemaal gerust. Ik was echt even bang dat het een kat van een heks was, maar het is gewoon de kat van het kleine huisje. Ik denk dat ik nu wel weer goed slapen kan.”

En zo geschiedde. We gingen gauw naar het Sinterklaashuis, spraken nog even wat na over de zwarte kat van het kleine huisje en toen gingen we lekker slapen.

Tot morgen,

Sinterklaas.

Dierbaar Dagboek,

Het was fris vannacht. Brrr. Nog niet echt koud, maar ik was blij dat ik een extra wolletje aangetrokken had. Toen we aankwamen in Dordrecht was het nog mooi weer, warm zelfs, maar nu is het echt decemberweer. Koud met een tikkeltje fris. Weer om de handschoenen aan te trekken en een sjaal om te doen. Dat zijn dan meteen ook hele leuke presentjes om te geven. Warme kleding voor de winter. Maar dat terzijde.

We waren vannacht lekker bezig om in de Stadspolders presentjes in de schoorstenen en door de brievenbussen te gooien toen Hoofdpiet naast me kwam lopen. We waren net op de flat van het Maaskanterf gesprongen en Amerigo zette de vaart er in. Hij vindt het altijd prettig, zo’n plat dak van een flat, zeker als hij een uurtje over schuine daken heeft gelopen. Hoofdpiet moest echt even hard lopen om bij te komen. Ondertussen controleerde hij ook nog of de Pieten wel de juiste pakjes en presentjes in de juiste schoorstenen en brievenbussen wierpen. Hij had het er maar druk mee.

“Sinterklaas,” riep hij hijgend, “Sinterklaas. Ik bedenk me net, hebben wij wel cadeautjes meegenomen voor het Plan Tij?” “Het Plan Tij?” vroeg ik, “je bedoelt die nieuwe wijk in de Jagers- en Windhondenpolder?” “Ja, Sint, die bedoel ik. Ik weet opeens niet meer zeker of we daar wel aan gedacht hebben. Daar wonen nu mensen en straks komen we er langs en als we dan geen presentjes bij ons hebben, nou dan is het niet best. Dan hebben die mensen die daar wonen en al die lieve kinderen daar helemaal niets om zich op te verheugen.” “Tja, Hoofdpiet, dit is natuurlijk iets wat jij van te voren had moeten controleren,” antwoordde ik, een beetje streng. Ik trok aan de teugels en Amerigo stopte onmiddellijk. De Pieten verzamelden zich om ons heen.

“Pieten,” zei ik, “weet iemand van jullie ook of wij wel pakjes hebben voor Plan Tij?” De Pieten haalden hun schouders op. Niemand wist het. “Wel, dan ga ik maar even met Amerigo thuis in de pakjeskamer kijken of er pakjes zijn voor Plan Tij.”
En ik gaf Amerigo de sporen en met gezwinde spoed renden wij naar het Hof. Ik steeg af en ging snel naar de pakjeskamer. Geen pakjes. Ik rende door de gewelven en keek in de bakkerij. Geen pakjes. Snel stoof ik naar de Pietenslaapkamer. Daar lagen drie slapende Pieten.

“Pieten,” riep ik luid, “wakker worden. We moeten pakjes maken voor Plan Tij. Ik kan nergens meer pakjes vinden.” “Plan Tij?” riep Pakjespiet, “ Die mensen wonen boven op het water en dan moet je voorbereid zijn op nattigheid. Die pakjes heb ik allemaal in de boot gelaten. De boot blijft namelijk altijd drijven.” Hoofdschuddend sprong ik op Amerigo en samen met de Pakjespiet maakte ik dat ik bij de stoomboot kwam. In het ruim stond een zak met daarop in grote letters: “Plan Tij, Pas Op, Nat”. Ik wierp de zak over mijn schouder en sprong weer op Amerigo. In een mum van tijd waren we weer bij de Hoofdpiet en de Pieten. Ze waren net aan Plan Tij toe.

Alle pakjes werden bezorgd en ik kon na thuiskomst weer gerust slapen. Het was allemaal net op tijd goed gekomen.

Tot morgen,

Sinterklaas.

Dierbaar Dagboek,

Ik had het gisteren over het eten voor pakjesavond. Hoofdpiet is het daar niet mee eens. Hij heeft overleg gevoerd met Kookpiet, Smulpiet en Bakpiet en nu hebben ze alle drie hun werk neergelegd tot ik een ander menu voor pakjesavond heb vastgesteld. Gisteravond laat heb ik nog een vergadering met de Pieten belegd. In mijn grote kamer hebben we het probleem van het menu voor pakjesavond besproken. Iedereen riep door elkaar. Het was zo’n lawaai in mijn kamer dat ik op een gegeven moment mijn mijter rechtgezet heb, mijn staf heb gepakt en ben gaan staan. Je weet dat ik, als ik opsta, heel groot lijk omdat mijn stoel, en ik dus ook, op een verhoging staat. Ik torende boven iedereen uit en riep heel hard: “Stilte!!!” Het werd direct muisstil.

“Pieten,” zei ik streng, “met door elkaar heen praten komen we nooit tot een geschikt menu voor pakjesavond. En met ruzie maken kom je helemaal nergens. Dus nu eerst allemaal heel erg stil zijn en luisteren. Hoofdpiet, zeg jij eerst maar wat je van het menu vindt en waarom het niet geschikt is voor pakjesavond.”

Hoofdpiet ging plechtig staan en zei: “Geachte Sinterklaas en overige aanwezigen.” “Man, doe gewoon!” riep Mopperpiet. “Ssst,” riepen de andere Pieten. Het werd weer stil. “Sinterklaas, overige aanwezigen,” begon Hoofdpiet weer, “ik ben, met Smulpiet, Bakpiet en Kookpiet, van mening dat ook op pakjesavond het eten gezond moet zijn. Bijvoorbeeld met spinazie en een eitje, of met een gezonde maaltijdsalade.” Hij ging weer zitten en ik gaf Chocoladepiet het woord.

“Sinterklaas, overige aanwezigen,” begon Chocoladepiet netjes, “ik, en met mij ook Lekkerbekpiet, Snoeppiet en Likkebaardpiet, ben van mening dat er niets mis is met een keer per jaar, op pakjesavond, alleen maar eten wat je lekker vindt. De rest van het jaar kan je dan wel weer gezond eten.”

“Mag ik wat zeggen?” vroeg Zielepiet, “ik vind dat iedereen zelf moet weten wat hij of zij op pakjesavond eet. Volgens mij hoeven wij ons daar helemaal niet mee te bemoeien. Wie chocoladetaart wil eten moet dat gewoon doen en wie een maaltijdsalade wil eten ook. Zo simpel moet het volgens mij zijn. En wanneer gaan we naar huis?”

“Dat waren hele wijze woorden, Zielepiet,” zei ik, “en zo moeten we het maar doen. Iedereen mag zelf weten of hij op pakjesavond gezond of ongezond wil eten. Al s iedereen de rest van het jaar maar weer gezond eet, nietwaar? Dus Kookpiet, ik wil dat jij voor aanstaande zaterdag een keuzemenu samenstelt van salade tot chocoladetaart met marsepein. Gaat dat lukken?”

Kookpiet knikte ijverig en rende naar zijn keuken om voor pakjesavond een keuzemenu samen te stellen. En toen werd het weer rustig in mijn Sinterklaashuis.

Tot morgen,

Sinterklaas.

Dierbaar Dagboek,

Wat is het toch elke dag weer een gezellige drukte in mijn Sinterklaashuis. Al die lieve kinderen die langskomen. Er zijn zelfs een heleboel kinderen die mij een cadeautje geven. Ze geven een prachtige tekening of een kunstwerk of een schilderij. Vaak staat daar dan een prachtige afbeelding van mijzelf op en nog vaker hebben de kinderen de pakjesboot en Amerigo en de Pieten getekend en geschilderd.

Ik word er stil van, van al die mooie presenten. En dat terwijl ik eigenlijk degene ben die moet uitdelen. En dat doe ik dan ook volop. Gelukkig lusten alle kinderen wel chocolade en als ze het niet lusten dan zorgen mijn Pieten er wel voor dat er iets anders lekkers in mijn kamer komt zodat ik alle kinderen met iets lekkers naar huis kan sturen.

Persoonlijk vind ik dat geven mooier is dan krijgen. Dat heb ik de afgelopen week ook aan een paar kinderen uit moeten leggen. Zij kwamen mij nota bene vragen om een cadeau. Bijna had ik ‘Foei’ gezegd, maar dat zeg ik niet tegen kinderen. Tegen ouders zeg ik dat wel. Ouders die om een cadeau vragen krijgen van mij een grote ‘Foei’. De kinderen leg ik uit dat je nooit om een cadeau mag vragen. Een cadeau moet je gewoon ontvangen en je moet er blij mee zijn. Niet meer en niet minder. Een cadeau word namelijk gegeven door iemand die van je houdt en om je geeft, en dat is de waarde van een cadeau.

Ikzelf bijvoorbeeld houd van alle kinderen en hun papa’s en mama’s en hun ooms en tantes en hun opa’s en oma’s en ik ben dus elk jaar weer heel blij dat ik mooie presentjes en cadeautjes weg kan geven. Dat maakt mij elk jaar weer vrolijk. En niet alleen mij. Neen. Ook de Pieten en Amerigo maken huppeltjes van plezier als op pakjesavond alle cadeautjes en presentjes weer op de juiste plaats bezorgd zijn. Zelfs Zeurpiet houdt dan even op met zeuren en Slaappiet blijft dan een avondje wakker. Het is dan echt het heerlijk avondje.

We besluiten pakjesavond altijd in mijn huis. Dan komen alle Pieten bij mij in de kamer en dan zijn we allemaal vrolijk omdat we de presentjes en cadeautjes hebben mogen uitdelen en al die mooie Sinterklaasliedjes door de schoorstenen hebben mogen horen. En dan gaan we lekker eten. Als voorafje nemen we een bordje warme witte chocolade, als hoofdgerecht nemen we dan gevulde chocoladetaart met een pepernotendressing en als nagerecht nemen we een bordje chocoladevla met een klein toefje slagroom. Daarna drinken we met zijn allen een lekker glas warme chocolademelk met twee speculaasjes er bij.

Ik verheug me nu al op aanstaande zaterdagavond.

Tot morgen,

Sinterklaas.

Dierbaar Dagboek,

Het is al weer bijna weekend en wat zijn er veel kinderen bij me langs geweest in het Sinterklaashuis. Ik denk dat ik wel duizend handjes geschud heb en er zijn wel twintig, misschien wel dertig foto’s gemaakt van mij met een klein kindje op schoot. Er waren zelfs meisjes met prachtige vlechten in het haar.

Toen ik de prachtige vlechten zag zei ik tegen Hoofdpiet: “Kijk, Hoofdpiet, zo’n vlecht zou ik nu ook wel eens in mijn lange grijze haar willen hebben.” “Nou Sint,” zei Hoofdpiet, “weet u dat nu wel zeker? Zou u niet liever leuke stekeltjes in uw haar doen. Met gel en een kleurtje?” “Stekels met gel en een kleurtje?” “Ja, zoals die jongetjes die bij u op schoot hebben gezeten. Kijk, hier heb ik er nog een foto van.”

Hoofdpiet liet mij een foto zien waar een heel lief jongetje met stekels en gel in het haar, met een kleurtje, op stond. “Nee, Piet,” zei ik, “dat kan niet, want mijn haar is al te oud en te lang om goed in stekels te kunnen staan. Laten we maar proberen of ik vlechten in mijn haar kan krijgen. Roep de Knipknappiet en zeg hem dat ik mijn haar helemaal anders wil.”

Knipknappiet kwam onmiddellijk en begon, toen alle kinderen het Sinterklaashuis verlaten hadden, meteen met mijn kapsel. Hij zette voorzichtig mijn mijter af en wilde met een schaar mijn haren knippen.
“Ho, ho, ho, Knipknappiet, je moet mijn haren niet knippen, je moet er vlechten in vlechten.”
“Maar ik kan heel knap knippen, Sinterklaas,” zei de Knipknappiet.
“Dat weet ik,” antwoordde ik, “maar nu even niet knippen, gewoon vlechten vlechten.”

Knipknappiet begon te vlechten. Eerst een vlecht aan de linkerkant van mijn hoofd, maar dat ging al niet helemaal goed, want het haar van mij was veel te dun. Toen probeerde hij het aan de rechterkant van mijn hoofd, maar ook daar was mijn haar veel te dun.
“Zal ik uw baard vlechten?” vroeg de Knipknappiet.
“Nee,” zuchtte ik, “laat maar, Knipknappiet. Ik geloof dat mijn haren al te oud en te grijs en te slap zijn om nog in een vlecht te kunnen. Bovendien is een vlecht in een baard geen gezicht. Nee, zet mij mijn mijter maar weer op, dan blijf ik maar gewoon wie ik ben.”

Toen ik even later weer op mijn stoel in mijn grote kamer zat, fluisterde Hoofdpiet mij in: “Het is maar goed dat u geen vlechten hebt genomen. U bent zo toch veel knapper.” En zo is het maar net.

Tot morgen,

Sinterklaas.

Dierbaar Dagboek,

Wat een wind hadden we de afgelopen dagen. Gisternacht ging het echt vreselijk tekeer. De wind woeide zo verschrikkelijk hard dat mijn baard in mijn gezicht sloeg. De manen van Amerigo stonden stijf naar achteren gewaaid en ik moest mijn mijter goed vasthouden, anders zou hij van mijn hoofd waaien. Achter Amerigo en mij kwamen de Pieten in een lange rij. Ze hielden zich goed aan elkaar vast, want met deze wind waai je zomaar van het dak af.

Helemaal achter in de rij liep Ielepiet. Ielepiet is het kleinste Pietje wat voor mij werkt. Zo’n klein Pietje is heel handig als er iets kwijt is of zo. Hij kan namelijk in de kleinste hoekjes van het Sinterklaashuis kijken.

Plotseling hoorden we Ielepiet heel hard schreeuwen. Het leek wel of hij “HELP” riep, en dat riep hij ook. De wind had hem te pakken en toen de regen hem even het zicht benam gleed hij uit. Hij kon zich nog net vastgrijpen aan de dakgoot in de Jacob Marisstraat. Daar wapperde hij in weer en wind. Wij hielden natuurlijk onmiddellijk onze adem in van schrik en toen maakten we met alle Pieten een lange rij. Voorzichtig hielden we elkaar goed vast en terwijl Amerigo en ik boven op het dak bleven, lieten de Pieten zich voorzichtig naar de dakgoot glijden.

Hoofdpiet hield de staart van Amerigo stevig vast zodat de Pieten zich, als het nodig zou zijn, weer naar boven konden hijsen. De wind gierde om het huis en om de schoorstenen en Ielepiet wapperde aan de dakgoot. Dapperpiet hing helemaal achteraan en bereikte met heel veel moeite de dakgoot. Hij reikte zijn hand naar Ielepiet. Ielepiet probeerde met één hand de hand van de Dapperpiet te bereiken, maar het lukte net niet. “Laat me nog een beetje zakken!” riep de Dapperpiet naar ons. Heel langzaam zette Amerigo een stapje achteruit. De hele rij Pieten op het dak zakte een beetje naar beneden toe. “O, jeetje,” riep Ielepiet, “ik houd het niet zo lang meer vol. Mijn armen worden zo moe van het vasthouden.” Een grote windvlaag wapperde hem bijna los van de dakgoot, maar op hetzelfde moment had Piet hem te pakken. Ik gaf Amerigo de sporen en we trokken in de storm het hele rijtje Pieten weer boven op het dak.

Wat een opluchting. We waren allemaal zo blij dat Ielepiet gered was, dat we heel snel alle pakjes hebben rondgebracht en daarna hebben we met z’n allen in het Sinterklaashuis een glas limonade gedronken op de goede afloop.

Tot morgen,

Sinterklaas.

Dierbaar Dagboek,

Soms kunnen mijn Pieten erg ongehoorzaam zijn. Ja, zelfs bijna ondeugend. Het gebeurt wel dat ik door mijn huis wandel en dan springt een Piet onverwachts om een hoekje en roept dan heel hard “Boe!”.

Nou, Dagboek, dan schrik ik me een mijtertje. (Sinterklaas schrikt zich nooit een hoedje. Een echte Sinterklaas schrikt zich een mijtertje) Het gebeurt ook wel dat ik in mijn stoel wil gaan zitten en dan blijken er wel drie Pieten in te zitten. Nou, dan moet ik streng kijken om ze uit mijn stoel te krijgen. Het is zelfs al voorgekomen dat een Piet mijn staf verstopt had. Kortom, ik heb het maar druk met al die ondeugende Pieten.

Laatst hebben ze het echt bont gemaakt. Ik was even met Hoofdpiet voor een boodschap de stad in geweest en kwam na een uurtje weer terug in mijn huis. Buiten, op het Hof stonden wel honderd kinderen met hun papa’s en mama’s te wachten. Er was geen Piet te zien. Ik gaf alle kinderen een handje en hoorde dat ze al een uur buiten stonden te wachten. Snel gingen Hoofdpiet en ik het huis in. In mijn grote kamer zaten alle Pieten met wel vijftig kinderen in een kring. Ze hadden alle snoepgoed op een grote hoop in het midden van mijn kamer gegooid en zaten zich helemaal vol te proppen met drop, chocola, pepernoten, kruidnoten, marsepein, boterletters, borstplaat en al het lekkers wat in mijn huis te vinden is. Sommige Pieten hadden hun wangen helemaal vol met lekkers en konden niet meer praten.

Snoeppiet klaagde over buikpijn en Zeurpiet zeurde dat er te weinig lekkers was. Ik heb onmiddellijk heel streng gekeken en de Pieten sprongen op en begonnen heel snel alle snoepgoed weer op te ruimen. Hoofdpiet sprak de Pieten streng toe.

“Foei!” riep de Hoofdpiet ferm, en hij keek naar mij of hij het goed deed. Ik heb hem bemoedigend toegeknikt.

“Foei!” riep de Hoofdpiet nog een keer, “jullie moeten je schamen, Pieten. We zijn even weg en het wordt een rommeltje. Waarom staan jullie niet buiten? Daar horen jullie te zijn. Op het Hof moeten jullie buitelen en touwtjespringen en radslagen maken en klauteren. Niet hier in het huis je buikjes vol eten.”

“O, ik heb buikpijn,” klaagde Snoeppiet, “ik heb teveel snoep gegeten.”
“Je moet niet zo zeuren,” zei Zeurpiet, “het was jouw idee!”
“Nou, nou,” zei ik, “nu geen ruzie, Pieten. Vort, allemaal naar buiten en buitelen en klauteren en de kinderen blij maken, dan mogen deze kinderen nu het huis bekijken.”

De Pieten renden naar buiten en alle kinderen deden mee met buitelen en touwtjespringen en radslagen maken en klauteren en het werd een dolle boel. De Pieten zijn heel lang niet meer ondeugend geweest.

Tot morgen.

Sinterklaas

Dierbaar Dagboek,

Het was een druk weekend. Omdat ik zo vaak weg was moesten de Pieten het Sinterklaashuis bijhouden. Nou, Dagboek, dat is me een toestand geweest. Normaal gesproken geef ik aan welke Piet welke huishoudelijke klus moet doen, maar als ik er even niet ben…

De Pieten die in het Sinterklaashuis moesten de bedden opmaken, daarna de was en daarna de afwas doen. Daar hadden de Pieten natuurlijk geen zin in, maar Huispiet beloofde dat alle karweitjes gedaan zouden worden en gaf de Pieten opdracht om de bedden op te maken en de was en de afwas te doen. Mokkend gingen ze aan de slag. Nu moet je weten dat het heel erg vroeg in de morgen was en de Pieten hadden de slaap nog in de ogen en liepen allemaal nog te gapen. Sommigen lagen zelfs nog in hun bed en anderen stonden nog in de badkamer hun tandjes te poetsen en hun haren te borstelen. Ze waren dus niet echt wakker, maar ik moest wel zo vroeg de opdrachten uitdelen, want ik moest met Hoofdpiet en de Pakjespieten naar Rotterdam, Boven-Hardinxveld, Beneden-Hardinxveld, Driehuizen, Terschelling en nog een heleboel andere plaatsen in het land. Toen ik weer terugkwam trof ik een bende aan. In de bedden van de Pieten vond ik alle borden en messen en vorken en glazen die afgewassen hadden moeten worden, in de badkuip in de badkamer lagen de kussens van mijn bed en in de afwasteil lagen de vieze kleren van de Pieten.

“Huispiet! Kom eens hier,” riep ik streng.

“Ja, Sinterklaas, wat is er?”

“Waarom liggen de borden en het bestek in de bedden, waarom liggen mijn kussens in de badkuip en waarom ligt jullie was in de afwasteil?”
Huispiet keek helemaal verbaasd, toen schrok hij.

“O, Sinterklaas, het was vanmorgen ook zo vreselijk vroeg. Ik ben bang dat ik me vergist heb. Het is mijn schuld. Het spijt me, Sinterklaas.”

“Nou, Huispiet,” zei ik, “ik neem het je niet kwalijk. Zorg jij nu maar dat alles weer in orde komt, dan hebben we het er niet meer over.”

“Bent u nu boos, Sinterklaas?”

“Welnee, Huispiet, je hebt toch eerlijk verteld dat je je vergiste. Als je eerlijk bent, dan word ik niet boos.”

Ik heb Huispiet een schouderklopje gegeven en hij heeft met de Pieten gezorgd dat de bedden toch nog netjes werden opgemaakt en de was en de afwas netjes gedaan werden. Gelukkig maar, want het Sinterklaashuis moet altijd opgeruimd zijn.

Tot morgen,

Sinterklaas.

Dierbaar Dagboek,

Er gebeurt weer van alles sinds we in Dordrecht zijn. Ik woon natuurlijk met een heleboel Pieten in het Sinterklaashuis. Pedro, de Hoofdpiet, en verder de Snoeppiet, Wijsjespiet, Inpakpiet en ga zo maar door. En Sneupiet. Of Sneuppiet. Ik weet nog steeds niet zeker hoe hij heet. Hij kan klimmen als de beste en huppelt de daken op en neer. Hij heeft zeker geen hoogtevrees en kan heel goed de pakjes in schoorstenen gooien. Ook kan hij op zijn kop lezen en dat is heel handig, want de namen van de kinderen staan niet altijd precies recht op de pakjes geschreven. Maar Sneuppiet, of Sneupiet, ik kom er maar niet achter, heeft ook wel eens wat gekke fratsen. We hadden het avondeten in het Sinterklaashuis nog niet eens op of hij vertrok al, met een grote zak met pakjes op de rug.

“Hé, Piet,” riep Hoofdpiet, “waar ga je heen. Het is nog geen tijd! We moeten nog een toetje eten en een kopje koffie drinken met een speculaasje erbij.” “Ik ga vast de pakjes wegbrengen op Voorstraat-West en de Pottenkade en de Grotekerksbuurt!” antwoordde Sneuppiet, of Sneupiet, ik kom er maar niet achter. “Maar dat kunnen we toch ook met z`n allen doen? Straks, als we de koffie en de speculaas op hebben!” “Nee, eten jullie mijn speculaas maar op,” riep Sneuppiet, of Sneupiet, ik… nou ja, jullie weten wel, ik weet nog steeds niet hoe hij echt heet. “Maar waarom zo vroeg!” riep Hoofdpiet nog. “Omdat ik moet sneupen op die hoge daken daar!” Toen was hij in het donker verdwenen. Ik zag hem nog net over het dak van de Augustijnenkerk verdwijnen.

Het duurde verschrikkelijk lang voordat de Piet weer terug was. Hij keek heel sneu, dus ik dacht dat hij Sneupiet heette. “Wat is er?” vroeg ik hem. “Wel,” zei hij, “ik was aan het sneupen in de Grotekerksbuurt…” “Aha,” dacht ik, “hij heet dus Sneuppiet.” “en toen,” vervolgde hij, “zag ik een heeeeeeel groot huis en toen was ik op dat huis geklommen en dat huis had een heeeeeel grote schoorsteen. Die schoorsteen was verschrikkelijk hoog en toen ik er helemaal ingeklommen was, was ik best moe. En toen was er geen schoorsteengat om mijn pakjes door te gooien. En ik wist ook niet wie er woonden. En ik wist ook niet welke pakjes er in de schoorsteen, die er niet zat, moesten worden gegooid. Ik had wel een mooi uitzicht, dat wel, maar ik vond het heel sneu voor mezelf.” “Aha,” dacht ik, “dus toch Sneupiet.” Ik gaf hem een klopje op zijn schouder. “Sneupiet,” zei ik, “het is inderdaad heel erg sneu, maar door al je sneupen ben je niet op het dak van een huis met een schoorsteen geklommen, maar je bent op de Grote Kerk geklommen. Die schoorsteen die jij zo hoog vindt, dat is de kerktoren. Ja, nogal wiedes dat je daar geen schoorsteengat kunt vinden!”

Alle Pieten, en ook Sneupiet zelf, schoten in de lach en daarna hebben we nog lang over de klimtocht van Sneupiet nagepraat. Met een kopje koffie en twee speculaasjes.

Tot morgen,

Sinterklaas.