We zijn onderweg!

11-11-2009

Dierbaar Dagboek,

Eindelijk. We zijn onderweg. We zijn drie dagen bezig geweest met het laden van de boot. Alle pakjes en cadeautjes en presentjes en surprises en gedichten en spreuken moesten in het ruim geladen worden. Toen we eindelijk alles aan boord hadden kwam de Hoofdpiet er achter dat de winterpenen voor mijn trouwe paard Amerigo onder in het ruim lagen en daar hadden de Pieten net alle pakjes en cadeautjes en presentjes en surprises en gedichten en spreuken bovenop gelegd. Affijn, toen moesten we dus alles weer uitladen. Wat een werk, maar toen we de winterpenen van Amerigo uit het ruim hadden en alle pakjes en cadeautjes en presentjes en surprises en gedichten en spreuken weer in het ruim hadden konden we eindelijk de trossen los gooien. De winterpenen van Amerigo werden netjes in de kombuis opgeslagen zodat de Keukenpiet er goed bij kon en de Hoofdpiet ging op de stoel van de kapitein staan om te kijken of het wegvaren van de boot goed ging. En alles ging goed. De trossen werden losgegooid van de kade en de Matrozenpieten haastten zich om de trossen heel erg netjes op te rollen en stormvast op het dek te leggen. Toen trok de Hoofdpiet aan het touw van de stoomfluit en liet drie keer de fluit gaan. Dat gaf heel veel lawaai en Slaappiet kwam met hele kleine oogjes van het vele slapen vragen of we al in Nederland waren. Ik heb hem maar weer snel naar bed gestuurd.

We waren net de haven uit toen we “LAND IN ZICHT” hoorden. Maar dat kon nog helemaal niet! We waren net de haven uit en we moesten nog de Straat van Gibraltar door, dus er kon nog helemaal geen land in zicht zijn. Uitkijkpiet kwam hijgend de brug van de boot oprennen.

“Sinterklaas!” riep hij, “echt waar, er is land in zicht. Kijk dan!” Hij wees naar achteren. “O”,  zei ik, “domme Uitkijkpiet, je moet niet naar achteren kijken. Daar komen we net vandaan. Nogal wiedes dat daar land is. Dat is Spanje. Daar hebben we net de trossen losgegooid. Jij moet op het voordek staan en naar voren kijken. Je moet ‘Land In Zicht’ roepen als je Nederland en Dordrecht ziet. Niet eerder.”

Uitkijkpiet keek mij wel een beetje dommig aan. Toen rende hij naar het voordek en ging over de boeg naar voren staan turen. Nu maar hopen dat hij op het juiste moment ‘Land In Zicht’ zal roepen.

Tot de volgende keer.

Sinterklaas.